Σκλήρυνση κατά πλάκας στην ουρολογία

Σκλήρυνση Κατά ΠλάκαςΗ σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) προσβάλλει 100-120 άτομα ανά 100.000 πληθυσμού. Τα συμπτώματα από το ουρογεννητικό σύστημα είναι σπάνια στην έναρξη της νόσου αλλά γίνονται πολύ συχνά στην πορεία της, γεγονός που είχε αναγνωριστεί από τον Oppenheim ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα.Αναλόγως των μελετών, 46 ως 84% των ασθενών θα αναπτύξουν διαταραχές της ούρησης.Η ειδική συμβολή του ουρολόγου χρειάζεται όταν γίνονται απαραίτητα πιο επιθετικά διαγνωστικά ή θεραπευτικά μέσα.

 

Η διάγνωση βασίζεται στην λεπτομερής λήψη του ιστορικού και στην κλινική εξέταση του ασθενή, με σημαντικό ρόλο να κατέχει το ημερολόγιο ούρησης με ταυτόχρονη μέτρηση κυστικού υπολλείματος.

 

Οριστική διάγνωση γίνεται με τον ουροδυναμικό έλεγχο.

 

Ουροδυναμικός έλεγχος

 

Ο όρος, ουσιαστικά, αναφέρεται στην καταγραφή των μεταβολών της ενδοκυστικής πίεσης, τόσο κατά τη διάρκεια τεχνητής πλήρωσης της κύστης (κυστεομανομετρία πλήρωσης), όσο και κατά την ούρηση (κυστεομανομετρία ούρησης).Η καταγραφή γίνεται με ειδική συσκευή, το κυστεομανόμετρο, που έχει τη δυνατότητα ταυτόχρονης καταγραφής πολλών παραμέτρων, όπως της ενδοκυστικής πίεσης (Pves), της ενδοκοιλιακής πίεσης (Pabd), της αμιγούς πίεσης του εξωτήρα (Pdet), και της ηλεκτρικής δραστηριότητας των μυών του πυελικού εδάφους (ηλεκτρομυογραφία, EMG).

Κατά τη διάρκεια λοιπόν του ουροδυναμικού ελέγχου γίνεται καταγραφή των μεταβολών στην ενδοκυστική πίεση τόσο κατά τη διάρκεια πλήρωσης , όσο και κατά τη διάρκεια κένωσης της κύστης , καθώς και καταγραφή της μυικής δραστηριότητας του πυελικού εδάφους.

 

Τα συνηθέστερα ευρήματα σε ασθενείς με ΣΚΠ είναι η υπερλειτουργία του εξωστήρα και η δυσυνέργεια σφιγκτήρα – εξωστήρα.

 

Οι ασθενείς με ΣΚΠ αποτελούν μια πρόκληση για τον ουρολόγο καθώς μπορούν να εκφράσουν όλο το εύρος συμπτωματολογίας της νευρογενούς κύστης και η κατάλληλη θεραπευτική προσέγγιση είναι τόσο πολύπλοκη όσο και επιβεβλημένη.

 

Οι θεραπευτικοί χειρισμοί του ουρολόγου αποσκοπούν στην προστασία του ανώτερου ουροποιητικού συστήματος και τη βελτίωση της εγκράτειας, της ποιότητας ζωής και της λειτουργίας του κατώτερου ουροποιητικού όποτε είναι αυτό δυνατόν.

Η ποιότητα ζωής του ασθενή είναι το πρώτιστο μέλημα κατά τη λήψη οποιασδήποτε θεραπευτικής επιλογής.

Η θεραπεία διακρίνεται σε συντηρητική (από του στόματος αγωγή με αντιχολινεργικά , διαλείποντες καθετηριασμοί , ασκήσεις πυελικού εδάφους ή/και biofeedback) και σε χειρουργική (ενδοκυστικές ενέσεις αλλαντικής τοξίνης Α – botox , επεμβάσεις στον κυστικό αυχένα ή στην ουρήθρα σε περίπτωση υποκυστικού κωλύματος ή διευρυντική κυστεοπλαστική σε περίπτωση που αποτύχουν οι λιγότερο επεμβατικές μεθόδοι)

 

Ασπιώτης Σπύρος

Χειρουργός Ουρολόγος Ανδρολόγος

Πίσω   Αρχική

Share